Hayatın içinde zaman zaman anlamsız bir debelenme içinde oluyoruz. Kendimize sorduğumuz soru
“acaba ne oldu da böyle oldu?,
Niye beni anlamıyor?,
niçin bir türlü anlaşamıyoruz?,
Neden bu kadar değişti?”
Ama kendimize sormamız gereken asıl soru bunlar değil. Tamam, ne olduysa oldu. Bir kabullensek, işte o zaman doğru soruyu sorma hakkımız olacak. Pekiyi, ben bunları nasıl düzeltirim? Sorusu çözümün ilk anahtarıdır. İnsan önce kolaya kaçmak ister. Başımıza gelen olumsuzlukların nedenini hep başkalarında ararız. O yüzden de başkalarını değiştirerek sorunlarımızı çözeceğimizi zannederiz. Ama ancak zannederiz. Çünkü bu bir yanılgıdır. İşin önemli kısmı ise biz bu süreçlerde nerelerde ne hatalar yaptık onları bulup değişimi kendi üzerimizden yaptığımızda çevremizdeki kişi ve olayların nasıl da değiştiğini görürüz. Kendi hatalarımızı bulup onları düzeltmek… İnsanı kendi kurtuluşuna götürecek ilk adım buradan geçer. Yine başımıza gelenleri belirleyen bir diğer süreç ise verdiğimiz tepkiler ve ağzımızdan çıkan her şeydir. Asla, kesinlikle, mutlaka, hiçbir zaman… Günlük hayatımızda ne kadar çok kullandığımız kelimeler. Sevindiğimizde ve üzüldüğümüz de ağzımızdan çıkan sözler…Ne tuhaftır ki gün gelip de bu iddialı sözlerimizin altında kaldığımıza da defalarca şahit olmuşuzdur. Ancak insanın tepkisi hep bir şeylere maruz kaldığı yönündedir. İnsan bilemez; aslında hayatta maruz kalan değil, hayatını şekillendiren kişi olduğunu. İşte o zaman işler çok basit! Netkoçluk tam da bu meselenin çözümü için var.